Zorgleerlingen in de knel

Ik lees het Noordhollands Dagblad, 18 april. Tja, het jaarverslag van inspectie is uit. Ik citeer maar even: "De inspectie verwacht dat dit (bedoeld wordt: je als leraar richten op niet alleen het gemiddelde kind en niet kunnen differentiëren) alleen maar erger wordt door invoering van het passend onderwijs".

En even verderop:
- op scholen is meer professionele begeleiding nodig, want dan alleen kunnen zorgleerlingen opgevangen worden in regulier onderwijs
- ambulant begeleiders met veel ervaring in het speciaal onderwijs verliezen waarschijnlijk hun baan
- gewone docenten kunnen dan niet meer op deze krachten terugvallen
- ook de AOB verwacht grote problemen

Nu kan ik allerlei leuke verhaaltjes schrijven, maar als dit o.a. in het jaarverslag staat van inspectie, is daar geen letter Chinees bij. Het zoveelste advies aan de minister, naast die van Dijsselbloem, de ECPO enz. Hoeveel duidelijker moeten instanties-die-er-verstand-van-hebben nog zijn om aan deze minister duidelijk te maken dat passend onderwijs, op deze manier gewoon niet kan? Niet alleen de bezuinigingen, maar het weghalen van ervaren krachten, maakt van passend onderwijs een onderwijsramp van de eeuw.

Ik kan het echt niet mooier maken, terwijl ik een positief ingesteld mens ben.

Minister, wilt u wakker worden, please?

Plofkinderen

Steeds vaker kom ik tegen dat de minister roept: "Je moet eruit halen wat er in zit", liefst met een soort trekbeweginkje erbij. De lat omhoog, de basis in orde. Natuurlijk, je moet leerlingen niet onder hun niveau laten presteren. Dat zou verwaarlozing zijn. Maar dat steeds maar weer benadrukken, geeft de indruk dat dit niet gebeurt. Het gevaar is ook dat de nadruk zo erg op dat cognitieve komt te liggen dat we het "schoolgaan" vergeten. Ik bedoel, school is een onderwijsinstituut, daar wordt onderwijs gegeven. Natuurlijk. Maar onderwijs is wél even iets meer dan les geven. Kinderen komen niet op school om "les te krijgen", ze gaan "naar school"... voelt u de nuance? In de klas heb je kinderen en als je daar maar uit blijft halen of, zoals de minister-president zegt, aan blijft "meetrekken" dan krijg je raar gevormde kinderen. Eerder schreef ik eens "Hoe gaat het nu met Marietje?"  "Eh... even in mijn volgsysteem kijken...".
Laten we toch vooral voorkomen dat het Theo Thijssen gevoel verdwijnt met al dat getrek.
Haal er niet álles uit. Trek er niet té hard aan. Stop er niet van álles in. Waakt u voor plofkinderen.

Iedereen moet het wiel weer uitvinden

Ik zou niet durven: iets ten nadele van de grondbeginselen van "passend onderwijs" schrijven! Ik bedoel: ieder kind recht op goed onderwijs- kinderen niet afschrijven maar kijken naar kansen- zo min mogelijk bureaucratie- verbeteren van de onderwijsmogelijkheden in regulieronderwijs enz. enz. Perfect!
Maar eh..... om de hele structuur die er nu is in één klap los te laten en dan te vragen aan samenwerkingsverbanden: "zet eens iets moois op",  lijkt me ook niet bepaald effciënt. Ik kom "bij" veel vergaderingen. Als ik een vergadering instap, maakt het eigenlijk niet uit welke agenda-voor-de-vergadering ik uit mijn tas pak. De agendapunten zijn gelijk: scholing, indicatiestelling, verwijzing, individuele zorg, "profielen" (wat zijn dat toch?), maar vooral: financiën en beslissingsbevoegdheden.
Accenten worden er wel gelegd. Het ene samenwerkingsverband gelooft heilig in scholing van leraren. Het andere in het uitbouwen van tussenvoorzieningen. Weer een ander in criteria voor zorgtoewijzing. Tja, maar men zal toch met al deze onderwerpen te maken krijgen... Daarom zijn er ook samenwerkingsverbanden die gewoon "geld toewijzen", en... zoek het maar uit.
Gekke gedachte hoor, maar eh.....iets gezamenlijks bedenken, waar al deze elementen in zitten? Gezamenlijk is effectiever, effciënter en goedkoper. Zoiets als een "coöperatie"?
Vanuit die gezamenlijkheid haal je wat je dat jaar nodig hebt: scholing, of crisisinterventie of begeleiding of.... noem maar op. En dan ben je ook nog eigenaar van al dat moois! De boeren met melkkoeien (geen verwijzing naar leerlingen!) weten dit al jaren!
Het bekende wiel wordt op tientallen plaatsen weer uitgevonden en dat kost geld, mislukkingen, tijd, stress en .....
Ik voorspel, kijkend in mijn glazen onderwijsbol en een beetje nuchtere mentaliteit, dat na enkele jaren overal weer hetzelfde gepresteerd is: een systeem dat heel veel lijkt op het systeem van de buren "met nog een paar rafelrandjes". En juist die rafelrandjes, die er in het huidige systeem dus ook zijn, zullen weer zorgen voor nieuwe politieke activiteiten die de kwaliteit, die de leerling ervaart nou echt niet zal verbeteren. Terwijl die rafelrandjes juist door de buren gladgestreken hadden kunnen worden.
Hulde aan scholen en schoolbesturen die nu al afstand nemen van al dit geregel-over-hun-hoofd-heen en zelf hun plan trekken: Ik heb "dit en dit nodig in mijn school
(-bestuur)" en dat regel ik zelf wel, samen met anderen. En dan liefst nog vanuit een visie op onderwijs en leerlingzorg, luisterend naar hun kapitaal (de leraren) en hun klanten (ouders en leerlingen). Gebruikmakend van wat er nu al aan expertise is. Dat scheelt weer opbouwkosten en scholing en zo. Veeboeren, supermarkten, stevige banken... ze kunnen onderwijsmensen nog veel leren!

IVO

Ik denk dat ik het al eens heb verteld in een van mijn boekjes: Ivo. Hij kwam bij mij op een van mijn scholen voor ZMOK ("zware scholen"!) : onhandelbaar, agressief, kortom... er was van alles mis. Voor de liefhebbers: OCD , ODD enz.  Moelijk joch! Een psychiatrisch rapport van 8 kantjes. We hadden al snel door dat hij was en werd uitgekotst door alles en iedereen. Het was ook echt een jongen die nou niet direct een gevoel bij leraren losmaakte van "laat ik je nu eens helpen". Zijn vocubulair was vnl. "Fuck you".
Ik ben zó trots op mijn collega's van toentertijd. Toen waren er nog geen volgsystemen en uitstroomprofieltjes. We vertaalden de informatie van de jeugdpsychiater in "ons gedrag". Drie jaar na "opname" van Ivo op de school, stond ik op het plein met nieuwe ouders te praten. Beetje goede indruk achterlaten en zo..... komt Ivo langs. Hij slaat me lachend op de schouders (auw!) en zegt: "Zo, ouwe rukker!"
Ik dacht: "Yes................. we hebben succes!"
De nieuwe ouders zeiden: "Die is echt gestoord he?"
Ik wist geen antwoord, maar was zó trots op Ivo!
Vorige week kwam ik hem tegen als stagiair in de Saab-garage. Zei hij: "He, meester! Servicebeurtje? Ik ga me best doen hoor!"

Volgens mij is het niet verstandig om dit verhaal te mailen naar de regering.
Maar ouders van kinderen als Ivo snappen me.
Ik kreeg "merci-chocola" op het einde van het jaar.
Van de ouders van Ivo.
En mijn Saab doet het weer perfect!

Ook mooie dingen!

Door al het politieke gehannes zou je bijna vergeten dat er ook mooie dingen gebeuren! Betreffende passend onderwijs dus. De Universiteit van Amsterdam, Inholland, Gedragpunt en een aantal besturen voor regulier en/of speciaal onderwijs (Aloysius?) gaan samenwerken. Een project waarbij Zelfcontrole (voor leerlingen met moeilijk gedrag), coachen van leraren (ook d.m.v. SVIB en synchrooncoachen) lijkt heel mooie resultaten op te leveren!
Het resultaat moet zijn een meer evidence-based aanpak van gedragproblematiek, dat betekent: een aanpak die aantoonbaar werkt. Niet alleen gedrag van leerlingen, maar ook gedrag van leraren wordt onder de loep genomen. Da's mooi! Ik heb hier erg veel vertrouwen in. Niet alleen door de opzet, maar vooral ook door het samenwerken van in Nederland belangrijke spelers, met verstand van onderwijs aan leerlingen die een extra steun nodig hebben. De Zelfcontrole trainingen worden nu al gegeven door Gedragpunt en het resultaat is bemoedigend.
He, he.... eindelijk weer eens iets om positief over te schrijven.
Mijn weekend is goed.

Al die malle diagnoses!

Er wordt wat afgepraat over "diagnoses" in de politiek! Zowel wat betreft de portefeuille PGB als Passend Onderwijs is het een besmet woord geworden. Heel gek eigenlijk, want een "diagnose" is helemaal niks politieks. Het is de conclusie van een arts of andere wetenschapper om na onderzoek een behandeling te kunnen voorstellen. Het is pas mis gegaan toen de politiek zelf het stellen van een diagnose verplicht maakte voor het doen van uitkeringen of toekennen van begeleidingsgelden. De politiek zelf heeft er een soort van paspoort van gemaakt om toe te kunnen treden in het land van "hulp". Een soort bewijs dat er echt iets aan de hand met je is....dat je dus niet sjoemelt! Zo is het dus nooit bedoeld en nu worden wetenschappers er van beschuldigd dat ze maar lukraak diagnoses stellen... Ja, hallo zeg, dat is wel hun vak jah? Van een "bewijs dat je niet sjoemelt" is het stellen van een diagnose juist hét "bewijs dat je sjoemelt" geworden. Want het zijn er teveel!
En meneer Elias zich maar luid (vooral luid!) en duidelijk afvragen waar die vlekjes toch vandaan komen....
Bekijk het nou eens nuchter... bij een servicebeurt van mijn Saab wordt de auto gecontroleerd. De laatste keer constateerde men dat er speling zat in de draagarm en kogel voor links. Ik wist niet eens dat zo'n ding erin zat, maar was wel blij dat de diagnose gesteld werd. Het kost een paar centen, maar nu dat armpje dus ontdekt is, kan er iets aan gedaan worden. Om erger kwaad te voorkomen. Ik hád natuurlijk tekeer kunnen gaan en kunnen vragen om het uitstroomprofiel van mijn auto te omschrijven, maar dat vond ik toch wat te ver gaan. Mijn auto heeft een vlekje, maar als ik nu maar niet door diepe kuilen rijd en de monteur er straks even naar kijkt, komt het allemaal in orde.
Tsss.... de politiek met haar uitspraken ove diagnoses....
Was het Wim Kan die over de uitspraken van de toenmalige paus betreffende anti-conceptie zei: "Als je de sport niet beoefent moet je je ook niet met de spelregels bemoeien"? Laat de politiek gewoon "politiek doen" en zich niet bemoeien met zaken waar ze geen verstand van hebben: draagarmpjes links voor in mijn Saab en diagnoses.

Wie is er nu eigenlijk de klant?

Van een gewaardeerde collega las ik een Tweet: "Gedwongen winkelnering is een teken van gebrek aan vertrouwen in je eigen product of dienst. Klanten zien dat."
Als je dat zou betrekken op passend onderwijs: er is een verplichting voor het onderwijs de begeleiding in te kopen bij de REC's of diensten Ambulante Begeleiding. Nu nog dus.
Er zit een kern van waarheid in die uitspraak. Maar ook een addertje. Onder het politieke gras. Want wie is de klant? De school, de docent, de ouder. Tja, en dié willen die begeleiding wel! Of is de klant degene met de portemonnee: de besturen of samenwerkingsverbanden? Als het nu zo zou zijn dat degene die de klant eigenlijk is ook de knip met euro's beheert, dán kon ik mijn collega's uitspraak volledig ondersteunen. Zo lang het echter nog lang niet overal zo is dat degene met de portemonnee, aan de school, leraar en  ouder vraagt: "Wat heb JIJ nodig?" gaat de uitspraak mank als het begeleiding in het onderwijs betreft.
En dát, die constructie dus, zal passend onderwijs een log, onwerkbaar geheel maken. Met die heel slordige, zeg maar foute wijze van implementeren van op zich goede grondgedachten, duikt het onderwijs in de zoveelste afgrond van mislukkingen.